Blog creado polos alumnos de segundo curso de Enfermaría da USC; Carmen, Sonia, David e Xulio. Nel imos a falar dunha serie de enfermidades graves basándonos nunha lista da Seguridade Social.

Insuficiencia hepática aguda grave (hepatitis fulminante)

miércoles, 2 de diciembre de 2015

La Insuficiencia hepática aguda grave también conocida como hepatitis fulminante o fallo hepático agudo es un síndrome poco frecuente caracterizado por el fracaso total de las funciones hepáticas que se presenta de forma aguda que se da en ausencia de enfermedad previa o preexistente.

Es una enfermedad con un alto índice de mortalidad, en estudios previos se encontró que la supervivencia a uno, 3 y 5 años fue de 76%, 70% y 67.8%, respectivamente.


Los pacientes de antemano sanos que presentan un fallo hepático fulminante comienzan previamente con signos poco específicos como mal estar general, náuseas, vómitos, encefalopatía hepática, todo esto acompañado de la aparición en menor o mayor medida de ictericia.

La mejor arma que tenemos actualmente es el diagnóstico precoz de la enfermedad, lo cual por el tipo de signos y síntomas que lo acompañan no es sencillo, pero si vital. Este diagnóstico exige descartar enfermedades hepáticas anteriores.


Fuentes:

1. https://www.google.es/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=5&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwjfkJeQv7XJAhUE2xoKHbovCfEQFgg9MAQ&url=http%3A%2F%2Fwww.aegastro.es%2Fsites%2Fdefault%2Ffiles%2Farchivos%2Fayudas-practicas%2F52_Insuficiencia_hepatica_aguda_grave_Hepatitis_fulminante.pdf&usg=AFQjCNGv5YeJkIelgNyCSvrV3ZBQP0vJcw&sig2=dpaXWL0JqSDEPD5G8utSTw&bvm=bv.108194040,d.d2s
2. https://cts227.wordpress.com/2014/02/25/hepatitis-fulminante-insuficiencia-hepatica-aguda-grave-javier-salmeron/
3. http://www.revistagastroenterologiamexico.org/es/hepatitis-fulminante/articulo/S0375090613000852/

ARTRITE SÉPTICA


1. DEFINICIÓN E CAUSAS

A atrite séptica é a inflamación dunha articulación causada por unha infección de tipo bacteriano ou micótico. Se este tipo de inflamación e causada polas bacterias que provocan a gonorrea, é denominada artrite gonocócica.
O desenvolvemento da enfermidade dáse cando microorganismos patóxenos minúsculos se propagan por vía sanguínea ata unha articulación, ou ben cando a articulación se infecta de forma directa trsa unha lesión ou cirurxía na zona. O xeonllo e a cadeira son os lugares máis comúns de desenvolvemento desta enfermidade.
No caso da artrite séptica aguda o estafilococo e o estreptococo son as bacterias causantes, e no referente á crónica (que é menos habitual) os microorganismos que con máis frecuencia a provocan son as bacterias Mycobacterium tuberculos e Candida albicans.
É unha enfermidade que se pode dar a calquera idade e no caso dos nenos, adoita aparecer antes dos 3 anos de vida.


2. FACTORES E SITUACIÓNS DE RISCO

O risco de padecer esta patoloxía vese incrementado nos seguintes casos:
  • Implantes artificiais de articulacións
  • Infeccións de outras partes do organismo que se poden estender
  • Diabetes, artrite reumantiudea e enfermidade drepanocítica
  • Consumo de drogas de administración intravenosa
  • Tratamentos inmunosupresores
  • Traumatismos recentes nunha articulación e/ou cirurxías recentes

3. SÍNTOMAS 

A dor (pode ser moderada ou intensa) en toda a articulación, o movemento limitado, o derrame articular, calor e eritema na articulación danada, febre, inflamación e inchazón articular e irritabilidade (en nenos), son os principais síntomas nunha persoa que sofre a enfermidade.



4. DIAGNÓSTICO

Ademais dos síntomas específicos de cada artite, como por exemplo a secreción xenital, as marcas vermellas nos tendóns da man e as pequenas "ampollas" con pus nas persoas con artrite relacionada co gonococo, a confirmación do diagnóstico para a artrite séptica faise a través dun análise de sangue ou dunha toma de mostras de fluídos articulares para saber se hai ou non infección. No caso de que a infección sexa causada por unha bacteria, o as probas do líquido articular son de gran utilidade, pois indentifícase a bacteria e consecuentemente o médico poderá receitar así un antibiótico específico segundo o patóxeno causante da artrite.


5. TRATAMENTO

Para tratar a infección usaranse antibióticos específicos segundo o tipo de microorganismo que a cause.
Ademais é moi importante e de gran axuda que o enfermo descanse levantando a articulación danada por enriba do nivel do corazón e poñéndolle enriba compresas frías, o que axudará a paliar a dor. No caso de que o líquido sinovial se acumulase en grandes cantidades, porcederíase á aspiración deste mediante a introdución dunha agulla na articulación, e, en casos máis graves de acumulación de líquido valoraríase a cirurxía como posible opción de drenaxe.
Cando a articulación comece a mellorar e a infección se vaia reducindo, exercitala é un hábito recomendable para acelerar a súa recuperación. 


Fontes:








Síndrome de Di George II

Debido a que ayer os expliqué un poco en que consistía el síndrome de Di George, hoy me gustaría que prestaseis especial atención a los 8 primeros minutos del vídeo que os adjunto un poco más abajo.
En este vídeo vamos a conocer a Angelita y a Álvaro, dos niños a los que se les ha diagnosticado dicha enfermedad.

El vídeo comienza exponiendo el caso de Angelita. Su madre nos cuenta como fue el principio de la enfermedad y a continuación tanto la logopeda como la terapeuta ocupacional nos muestran todas aquellas actividades que actualmente hacen con la pequeña para que pueda aminorar los problemas que le causa este síndrome.

Más tarde, el padre de Álvaro nos cuenta como descubrieron que su niño estaba enfermo a las 24 horas de que naciera puesto que tenía un soplo en el corazón. Además, este padre nos comenta como esta enfermedad pasa inadvertida entre los sanitarios y la preocupación que ello le produce.

Finalmente, me gustaría remarcar que tanto Angelita como Álvaro son niños que a pesar de las dificultades a las que se tienen que enfrentar en su día a día podemos ver como corren, sonríen o se divierten haciendo sus actividades o visitando un museo con su familia.


Diarreas crónica

martes, 1 de diciembre de 2015

Hablamos de diarrea crónica cuando nos encontramos ante un cuadro diarreico de más de un mes de duración.
Es uno de los motivos mas habituales de consulta al gastroenterólogo infantil y de gran prevalencia en la consulta de pediatría general, por lo que afecta en gran medida a la población pediátrica.

Las causas pueden ser muy diversas y varían dependiendo dependiendo del estudio que revisemos, pero en lo que si se ponen prácticamente de acuerdo es en que existe presencia de mala absorción intestinal relacionada con un mal aporte nutricional del niño.


Para poder hablar de los tratamientos necesarios tendríamos que ir una a una revisando todas estas enfermedades causantes, algunos van desde antibióticos para frenara la infección causante hasta la necesidad de una cirugía urgente. En lo que si que coinciden es en la necesidad de reponer líquidos e hidroelectrolitos mientras persista la diarrea y en la necesidad de recuperar un buen aporte nutricional en un tiempo lo más breve posible.

Fuentes:

1. http://escuela.med.puc.cl/paginas/publicaciones/pediatria/manualgastro/dcron.html
2. https://www.google.es/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=9&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwicxYf2u7XJAhXMvRoKHSZqCqwQFghWMAg&url=https%3A%2F%2Fwww.aeped.es%2Fsites%2Fdefault%2Ffiles%2Fdocumentos%2Fdiarrea_cronica.pdf&usg=AFQjCNHHM3nqyyFXPAfshv5QF0X1qbT_DQ&sig2=cBzgC5aa5EA3rw2V4H-lxg&bvm=bv.108194040,d.d2s

OSTEOMIELITE


1. DEFINICIÓN E CAUSAS

A osteomielite é unha infección do óso causada por bacterias, fungos ou outros microorganismos. Estes patóxenos poden chegar ao óso dende a pel, músculos ou tendóns próximos a el; pode estenderse dende outro lado do corpo a través do torrente sanguíneo; e tamén pode ser unha consecuencia dunha cirurxía ósea (por exemplo na que se colocan variñas ou placas de metal no óso.
As zonas máis afectadas en nenos por esta patoloxía son os ósos longos de pés e mans, e en adultos, os ósos dos pés, as vértebras e a pelve,


2. FACTORES DE RISCO

Entre os principais factores que favorecen o risco de padecer esta enfermidade, destacamos os seguintes:

  • Diabetes
  • Hemodiálise
  • Deficiente irrigación sanguínea
  • Lesión recente
  • Consumo de drogas ilegais (sen receta) inxectadas
  • Persoas ás cales se lles extirpou o bazo 


3. SÍNTOMAS PRINCIPAIS

Nalgúns casos a osteomielite pode non producir síntomas claramente identificados como tales ou que dan lugar a confusión con outras doenzas. Nestes casos, se o paciente nota un notable empeoramento de dor ósea e febre ou tivo unha lesión ou operación recente, debe consultar ao médico.
Os signos e síntomas máis comúns desta enfermidade son: a febre e os calafríos, irritabilidade (sobre todo en nenos pequenos), dor ósea e na zona da infección, suoración excesiva, fatiga e malestar xeral, inchazón local, calor e rubor na zona, e inchazón de nocellos, pés e pernas.


4. DIAGNÓSTICO

  • Análises de sangue: os niveis altos de glóbulos brancos poden indicar que hai unha infección, e no caso de que haia osteomielite derivada de infección sanguínea, coa análise pódese detectar o antíxeno culpable.
  • Probas de imaxe: raios-x (revela danos recentes, se pasaron moitas semanas, non é eficaz), tomografía computarizada (TC) que combina imaxes tomadas desde diferentes ángulos, e resonancia magnética (IRM) que produce imaxes totalmente detalladas das estructuras óseas e os tecidos circundantes.
  • Biopsia ósea: é o proceso de máis utilidade para diagnosticar a osteomielite. Con el coñécese ademais o patóxeno que causa a infección. Desta forma o médico poderá elixir un atibiótico específico segundo o xerme, O procedemento para a biopsia consiste en anestesia e cirurxía, aínda que nalgúns casos cehga con anestesia local e a inserción dunha agulla que atravesa a pel e chega ao óso para tomar a biopsia.

5. TRATAMENTO


O tratamento para os pacientes que cursan esta infección, adoita ser de dous tipos, ou ben mediante a administración de antibióticos ou mediante cirurxía.
No caso dos antibióticos, elixirase un antibiótico específico segundo o xerme que foi atopado na biopsia e que está causando infección. A vía máis típica de administración nestes casos é a intravenosa.
No que á cirurxía respecta, destacan varios procedementos segundo a gravidade e o tipo de infección. Así poden consistir na drenaxe da área infectada, na eliminación dos ósos enfermos e o tecido danado (desbridamento), na restauración do fluxo sanguíneo do óso (mediante un inxerto que axuda a reparar os vasos e a forma), en retirar calquera obxecto estraño (xeralmente colocado nunha operación previa) e como última opción está a amputación do membro.


Drenaxe e limpeza dun fémur con osteomielite

Fontes:

https://www.nlm.nih.gov/medlineplus/spanish/ency/article/000437.htm

http://osteomielitis.org/

https://www.youtube.com/watch?v=Zk2xLWWUcCk

http://escuela.med.puc.cl/publ/OrtopediaTraumatologia/Trau_Secc03/Trau_Sec03_02.html













CÁNCER DE OVARIOS

El cáncer de ovarios es uno de los más habituales en el aparato genital femenino, y uno de los más mortales, ya que las mujeres corren más riesgo con este tipo de cáncer que con cualquier otro. Este cáncer se desarrolla de 1 entre 7 personas, y principalemente afecta a personas que se encuentran entre los 50-70 años, aunque también se puede encontrar en personas jóvenes.

Las causas de este tipo de cáncer aún no se conocen, sin embargo, estudios dicen que el cáncer de ovario afecta en la infertilidad. Además, se demostró que para la aparición de cáncer de ovario es necesario factores genéticos, pero para que se desarrolle también es necesario la aparición de los factores ambientales.

Los principales síntomas que pueden aparecer son malestar en la zona inferior del abdomen, simular una indigestión, también puede aparecer la hemorragia aunque es menos frecuente, líquido en la zona del abdomen, dolor en la pelvis, anemia, pérdida de peso corporal por falta de apetito, aumento del tamaño del útero, mamas y vello, sangrado vaginal, entre otras.

El tratamiento que se emplea como en todos los cánceres son la cirugía, la radioterapia y la quimioterapia.


Fuentes:
  1. http://es.slideshare.net/sidjesaar/tumores-de-celulas-germinales
  2. http://www.uchicagokidshospital.org/online-library/content=S05836
  3. http://www.dmedicina.com/enfermedades/cancer/cancer-ovarios.html
  4. https://www.nlm.nih.gov/medlineplus/spanish/ency/article/000889.htm



Síndrome de Di George

En la entrada de hoy os voy a hablar sobre el Síndrome de Di George.

Esta enfermedad es causada por la falta de una parte del cromosoma 22. El problema es que este cromosoma es el encargado de controlar aquellos genes que se encargan del desarrollo embrionario, por lo que tener un cromosoma 22 defectuoso implica que se tendrán problemas en la cresta neuronal que regula la correcta evolución de la formación del timo, de las glándulas paratiroides y del paladar.

Para saber si un niño padece o no esta enfermedad tendremos que realizarle una serie de pruebas como puede ser un análisis de sangre, pero si nos fijamos en el aspecto del paciente también podremos observar dos características clave que nos ayudan a diagnosticar dicha enfermedad :
  1. Las orejas nacen demasiado abajo
  2. La mandíbula de estos pacientes es muy pequeña
Por otro lado, estos pacientes van a tener problemas en su día a día ya que desde muy pequeños se van a encontrar con dificultades psicomotrices a la par de que les resultará verdaderamente complicado aprender cosas en el colegio puesto que no se caracterizan por tener mucha memoria. Pero lo que más problemas les va a acarrear es que van a sufrir problemas cardíacos, la función que el paladar tiene que llevar a cabo no será realizada, padecerán hipocalcemia, sufrirán numerosas infecciones en los primeros años de vida y tendrán problemas a la hora de desarrollar el lenguaje.

Finalmente, esta enfermedad no tiene cura actualmente pero con un adecuado tratamiento médico se podrán prevenir o corregir todas aquellas patologías que deriven del Síndrome de Di George y mejorar así la calidad de vida.

Fuentes:
  1. http://22q.es/documentos/
  2. http://www.iqb.es/monografia/sindromes/s023_01.htm
  3. http://www.tuotromedico.com/temas/sindrome-de-digeorge.htm