COLECISTECTOMÍA

A  vesícula biliar é un órgano situado no lado dereito do abdome, xusto por debaixo do fígado, a súa función é almacenar a bile que fabrica o fígado e trasladala ao intestino delgado, máis concretamente ao duodeno, a través dos conductos cístico e biliar común, Unha vez alí, a bile axudará a emulsionar as grasas que inxerimos.
No caso de que haxa inflamación e/ou infección da vesícula, a cal adoita darse a causa da Escherichia coli, estamos falando dunha colecistite, que tamén se pode asociar a un cálculo que obstrúa o conducto cístico.
Unha vez o médico diagnostica a colecistite, o que hai que facer é operar, é dicir, extirpar a vesícula infectada. Para isto, hai dous procedementos cirúrxicos básicos, a laparoscopia e a cirurxía aberta.

1. Laparoscopia: a técnica laparoscópica (é a máis común) consiste en realizar catro perforacións minúsculas a nivel umbilical, por unha delas introducirase unha cámara a través da cal se poderá controlar e monitorizar a operación, e polos buratos restantes meteranse os instrumentos cirúrxicos precisos para levar a cabo a cirurxía. O procedemento da operación consiste en localizar primeiro mediante a cámara onde está a vesícula, posteriormente cortar os vasos e conductos e por último extirpar a vesícula. A continuación, pecharanse as perforacións mediante puntos de sutura ou cinta cirúrxica.
2. Cirurxía aberta: a día de hoxe só se utiliza nalgúns casos e situacións especiais nos que é imposible realizar a laparoscopia, ben con pacientes con obesidade, con cicatrices densas doutras cirurxías, ou se hai sangrado ao iniciar unha laparoscopia. A técnica consiste principalmente primeiro en separar o fígado un pouco para poder observar onde está a vesícula e ser capaces de acceder e actuar sobre ela con comodidade, logo cortaremos os vasos e os conductos e por último extirparase a vesícula. Ao día seguinte colocarémoslle ao paciente un tubo de drenaxe para que poida eliminar os fluídos ao exterior.

Fontes:

https://www.nlm.nih.gov/medlineplus/spanish/ency/esp_presentations/100021_1.htm

http://www.sages.org/publications/patient-information/informacion-para-el-paciente-colecistectomia-laparoscopia/



https://www.youtube.com/watch?v=QlZ2DbWgDk0



Apuntes de Enfermería Clínica I (2º curso Grao Enfermaría)

PIELONEFRITE

1. DEFINICIÓN E TIPOS

A pielonefrite é unha infección do tracto urinario que adoita comezar na uretra ou na vexiga e posteriormente se estende ata os riles.

Pode ser aguda, que consiste nunha inflamación case repentina do ril e que polo xeral cun tratamento axeitado non xera problema algún; ou crónica, a cal presenta máis risco de complicacións como unha infección que se estenda por todo o corpo e/ou insuficiencia renal.

2. CAUSAS

1. Os microorganismos da flora fecal atravesan os uréteres.
2. A través do sangue por axentes patóxenos coma Staphylococcus aureus, Pseudomonas aeruginosa, Salmonella spp e Mycobacterium tuberculosis.
3. A Escherichia Coli, é a causa máis frecuente das enfermidades urolóxicas (en relación co punto 1).
4. Complicacións de sondas vesicais, manipulación recente da vía urinaria,...

3.SÍNTOMAS

Os principais síntomas dunha pielonefrite aguda son:

• Febre alta
• Dor abdominal (con irradiación no lombo)
• Náuseas e vómitos
• Hematuria sobre todo nos casos de sexo feminino
• Cambio de estado mental, desequilibrios noutros sistemas corporais e deterioro xeralizado en anciáns

Os síntomas máis estendidos na pielonefrite crónica son

• Dor abdominal
• Febre, perda de peso, falta de apetito e malestar (signos de infección)
• Hematuria

Síntomas máis frecuentes da Pielonefrite Aguda nunha mostra de afectados

4. DIAGNÓSTICO DIFERENCIAL

Para o correcto diagnóstico desta patoloxía, axudarémonos de diversas probas tales como:

-Exame físico (dor e sensibilidade na zona dos riles)
-Análise de ouriños (presencia de certas células sanguíneas)
-Cultivos (que confirmen se hai bacterias nos ouriños)
-Ecografía abdominal
-Urografía

5. TRATAMENTO

Hai diferentes métodos para tratar a pielonefrite segundo proceda. Os antibióticos para controlar a infección bacteriana que ademais serán administrados por vía intravenosa no caso de que a infección sexa realmente grave. Contra a dor, a febre e o malestar, usaranse analxésicos. Soro intravenoso nos primeiros días para hidratar e propiciar a rápida chegada dos medicamentos aos riles. 

Fontes:

http://pielonefritis.org/

http://pielonefritis.blogspot.com.es/

http://www.webconsultas.com/salud-al-dia/pielonefritis/pielonefritis-13817

http://www.tuotromedico.com/temas/pielonefritis.htm