Blog creado polos alumnos de segundo curso de Enfermaría da USC; Carmen, Sonia, David e Xulio. Nel imos a falar dunha serie de enfermidades graves basándonos nunha lista da Seguridade Social.

AMILOIDOSE

viernes, 27 de noviembre de 2015


1. DEFINICIÓN, TIPOS E CAUSAS

Definimos amiloidose como a enfermidade que ocorre cando unhas proteínas anormais chamadas amieloides, fabricadas polas células médula ósea, se depositan nalgún órgano. Afecta a diferentes órganos e hai diferentes tipos. O máis frecuente é que se produza nos seguintes: corazón, riles, fígado, bazo, sistema nervioso e tracto gastrointestinal.
Os tipos de amiloidose que existen son:
  • Amiloidose Primaria: pode afectar a moitas áreas corporais, como as citadas no anterior parágrafo. Non está asociada a outras enfermidades, a excepción do mieloma múltiple que é un tipo de cancro da médula ósea. Non se coñece a causa exacta pero sábese que o sitio onde comeza é a médula ósea que produce proteínas como anticorpos que despois non é capaz de reciclar e que pasan ao sangue por onde transcorren ata que chegan a algún tecido onde se acumulan como amieloides. Así se dá o comezo da enfermidade.
  • Amieloidose secundaria: como o seu nome indica, é secundaria, aparece con enfermidades como por exemplo a tuberculose ou a osteomielite. Afecta sobre todo a riles, fígado, bazo e ganglios linfáticos. Tratando a enfermidade subxacente pódese deter a súa progresión.
  • Amieloidose hereditaria: adoita afectar a fígado, nervios, corazón e riles.




2. FACTORES DE RISCO

Entre os factores que incrementan o risco de padecer esta enfermidade atopámonos con que os máis destacados son:
  1. A idade, pois aparece con máis frecuencia en persoas maiores de 60 anos.
  2. A existencia de enfermidades crónicas infecciosas ou inflamatorias (como a tuberculose ou o mieloma múltiple).
  3. Antecedentes familiares, no caso de que a amiloidose sexa de tipo xenético.
  4. Diálise renal, pois esta non é capaz de eliminar as grandes proteínas que circulan polo torrente sanguíneo, polo que hai máis risco de acumulación de amiloides nos órganos e que se desenvolva así a patoloxía.

3. SÍNTOMAS DA AMILOIDOSE
A sintomatoloxía desta doenza varía segundo o órgano que se ve afectado, así, dependendo de a onde afecte esta enfermidade terá uns ou outros síntomas. Facendo unha mistura dos principais síntomas en cada área afectada, atopámonos con que os principais síntomas son : ritmo cardíaco anormal, inchazón lingual, cansazo, entumecemento de mans e pés, dificultade respiratoria, cambios na pel, problemas ao tragar o alimento, perda de peso, diminución do gasto urinario, dor articular,...

4. DIAGNÓSTICO
Diagnosticar esta enfermidade é complexo, pois hai un amplo abano de síntomas e signos debido ás diferentes zonas ás que pode afectar. Así, a única forma de confirmar o diagnóstico tras a sospeita de que o paciente poda padecer amiloidose, é coa realización dunha biopsia que tinguiremos con vermello Congo e mirando se co microscopio podemos observar unha birrefrixencia de cor verde característica do propio amiloide. As mellores localizacións para facer a biopsia son a graxa abdominal e a mucosa rectal, ademais de outras menos eficaces ou accesibles coma encías, pel, nervios...



5. TRATAMENTO



Debemos aplicar distintos tratamentos segundo o tipo de amiloidose que contraera o paciente.
-Para tratar a amiloidose primaria, podemos utilizar axentes de quimioterapia coma o melfalán ou a ciclofosfamida e a dexametasona que é un corticoesteroide usado como antiinflamatorio ou ser receptores dun transplante de células nai de sangue periférica. Ademais estanse poñendo a proba outros tratamentos experimentais que consistirían en quimioterapia parecida á aplicable na loita contra un cancro.
-Para tratar a amiloidose secundaria debemos combater a enfermidade subxacente canto antes para eliminar a amiloidose secundaria a esa enfermidade.
-No caso da amiloidose hereditaria, o máis común é un transplante de fígado xa que nel se atopa a proteína que causa este tipo de amiloidose.



Fontes:

https://www.nlm.nih.gov/medlineplus/spanish/ency/article/000533.htm

http://amiloidosis.org/

http://www.institutferran.org/amiloidosis.htm

http://www.cun.es/enfermedades-tratamientos/enfermedades/amiloidosis

http://sisbib.unmsm.edu.pe/BVRevistas/spmi/v09n3/trab_orig.htm


Trastorno psicótico

En la entrada de hoy os voy a intentar explicar un poco en que consisten los trastornos psicóticos.

Un trastorno psicótico es una enfermedad mental que se caracteriza por perder totalmente el contacto con la realidad puesto que el paciente va a sufrir una serie de creencias y apreciaciones anormales. Por ello, un trastorno psicótico presenta como síntomas delirios y alucinaciones.

Por otro lado, el motivo por el cual alguien puede desarrollar esta enfermedad pasa desde efectos secundarios de medicamentos, tumores cerebrales, infecciones cerebrales, drogas y consumo de alcohol. Debido a esto, el tratamiento al que se someterán los pacientes con esta enfermedad van a depender mucho del motivo por el cual desarrollaron dicha enfermedad.

Pero para que nos hagamos una idea de lo que es un trastorno psicótico vamos a hablar un poco sobre la esquizofrenia, ya que es el trastorno psicótico más conocido.

La esquizofrenia aparece entorno a los 20 años de edad y la verdad es que hoy en día no podemos afirmar que haya una causa concreta que haga que se desarrolle, pero lo que si sabemos es que está influenciada por factores genéticos.


Dentro de la esquizofrenia podemos diferenciar lo que se le llaman síntomas positivos y síntomas negativos, pero tengamos claro que los síntomas positivos no son síntomas que mejoren la situación del paciente si no que son aquellos síntomas que se presentan con la enfermedad como son las alucinaciones, los delirios y la autorreferencialidad.


Es muy característico de una persona esquizofrénica que esté todo el día pensando que alguien lo persigue y que todo el mundo está en contra de él. Sin embargo, los síntomas negativos son aquellos que dejan secuelas como por ejemplo que a esta persona le cueste mucho relacionarse con su entorno y que empiece a usar un lenguaje realmente simple.

Finalmente, podemos diferenciar tres tipos de esquizofrenia:

  • Esquizofrenia paranoide. Este tipo se diferencia de las demás en que presenta muchos más síntomas positivos que negativos y además el paciente presenta menor deterioro.
  • Esquizofrenia hebefrénica. Al contrario que el tipo anterior presenta muchos más efectos negativos.
  • Esquizofrenia catatónica. Es el tipo de esquizofrenia que presenta un mayor deterorio.

Fuentes:

  1. https://www.nlm.nih.gov/medlineplus/spanish/psychoticdisorders.html
  2. http://salud.discapnet.es/Castellano/Salud/Guias%20de%20Salud/Guia%20sobre%20salud%20mental/Trastornos%20psicoticos/Paginas/trastornos%20psicoticos.aspx


ALERGIAS

Las alergias o reacciones hipersensibilidad son reacciones que ocurren en el sistema inmunitario.

En un primer contacto el antígeno llega por primera vez al organismo, en esta respuesta inmunológica tarda unos días en aparecer, alcanza un máximo y luego desaparece. Sin embargo, cuando aparece ese mismo antígeno llega por segunda vez al organismo, esta es una respuesta temprana y duradera que se basa en los linfocitos de memoria.

Aquellas sustancias que suelen causar son:
  • Polen
  • Ácaros de polvo
  • Esporas de moho
  • Alimentos: leche, huevo, marisco, trigo, nuez, cacahuete, chocolate y soja
  • Picaduras de insectos
  • Medicinas
  • Hongos ambientales
  • Epitelios de animales: perro, gatos, caballos y roedores
Los principales síntomas que pueden aparecer en una reacción alérgica son: eczemas, hinchazón, picazón, estornudos y goteo nasal.

Para saber el tipo de alergia que presenta cada persona, lo que se realiza es una prueba en la piel y sangre. En cuanto a los tratamientos incluyen las inyecciones, evitar aquellas sustancias que están relacionados con la alergia y medicinas.

Fuentes:

FEBRE MEDITERRÁNEA FAMILIAR (FMF)

jueves, 26 de noviembre de 2015



1. DEFINICIÓN E CAUSAS

A Febre Mediterránea Familiar (FMF) é unha enfermidade hereditaria (tránsmitese de pais a fillos) autosómica recesiva, de carácter inflamatorio que produce febre e que afecta ao abdome, o tórax e as articulacións. É producida por mutacións xenéticas nun xen coñecido conmo MEFV que ten relación co control da inflamación. Para que se den casos desta enfermidade ten que haber mutacións en ambas copias deste xen, se só está mutada unha das copias a patoloxía non se produce e a persoa será portadora da FMF.
Existe unha predisposición étnica, de forma que son máis propensos a padecer esta doenza os xudeus, sefardís, asquenazís, árabes, armenios, turcos e italianos.
A causa máis frecuente é de natureza xenética, como ben se expuxo anteriormente, por anomalías no xen MEFV, e polo tanto o ter antecedentes familiares é o factor de risco máis importante para a aparición dos seus síntomas.



2. SINTOMATOLOXÍA

Os síntomas desta patoloxía comezan a manifestarse nun intervalo de idade entre 5 e 15 anos de idade. As capas que revisten as cavidades abdominal e torácica, a pel ou as articulacións vense inflamadas e obsérvase unha alta febre. Segundo a gravidade dos síntomas os ataques poden variar.
Inclúense repetitivos lances con síntomas coma dor abdominal, dor torácica aguda (máis marcada durante a respiración), calafríos e febres alternantes, dor das articulacións e úlceras cutáneas de entre 5 e 20 cm.



3. DIAGNÓSTICO

Co descubrimento do xen MEFV, fíxose máis fácil o diagnóstico da Febre Mediterránea Familiar. Así mediante unha proba xenética é posible detectala, mais non é de todo fiable, os antecedentes familiares e unha resposta positiva á colchinina (a cal se usa como tratamento) son os factores determinantes á hora de diagnosticar a FMF. Ademais, é unha enfermidade crónica e duradeira toda a vida, polo que no caso de non diagnosticarse nun principio, a repetición dos mesmos síntomas durante novos episodios, podería facer sospeitar ao profesional médico e valorar e elaborar así un diagnóstico acorde aos síntomas, e polo tanto diagnosticarlle ao paciente unha FMF.



4. TRATAMENTO


O tratamento axeitado e eficaz para paliar esta doenza, é a colchinina. A colchinina é un medicamento que se administra por vía oral e que tamén serve para tratar outras enfermidades coñecidas como a gota. Deben facerse unha ou dúas tomas ao día, segundo indique o médico, en moitos casos comézase cunha dose baixa e posteriormente vaise aumentando de forma gradual. A colchinina reduce a inflamación e é útil tanto ante a presenza dun ataque como para previr posteriores episodios.


5. VÍDEO RESUMEN (VIDEO SUMMARY)




Fontes:

https://www.nlm.nih.gov/medlineplus/spanish/ency/article/000363.htm

http://www.institutferran.org/fiebre_mediterranea.htm

http://www.orpha.net/consor/cgi-bin/OC_Exp.php?Expert=342&lng=ES

https://www.rareconnect.org/es/community/fiebre-mediterranea-familiar/learn/faq

https://www.nlm.nih.gov/medlineplus/spanish/druginfo/meds/a682711-es.html

https://www.youtube.com/watch?v=c9A_La_zhkc






Colagenopatías

Las colagenopatías engloban una serie de enfermedades de tipo inflamatorio que cursan de forma crónica. Se presentan más en mujeres que en hombres.
La característica principal es que causan alteraciones de tipo inmunológico, de ahí que tengan gran asociación con enfermedades que causan trastornos de este tipo.

Entre algunas de estas colagenopatías encontramos:

Lupus eritematoso:
http://www.armandodelgado.biz/wp-content/uploads/2013/10/lupus-300x240.jpg

Dermatomiositis:
https://doctorsmagazine.files.wordpress.com/2011/12/dermatomiositis.jpg

Periarteritis nudosa:
http://image.slidesharecdn.com/poliarteritisnodosa-150703005943-lva1-app6892/95/poliarteritis-nodosa-3-638.jpg?cb=1435885367

Esclerodermia:
https://clinicatorrevieja.files.wordpress.com/2015/07/esclerodermia4.jpg

Fuentes:

1. http://www.saludymedicinas.com.mx/biblioteca/glosario-de-salud/colagenopatia.html
2. https://www.google.es/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=4&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwi-z-3I867JAhWL2hoKHUrcC4gQFgg2MAM&url=http%3A%2F%2Fwww.semiologiaclinica.com%2Findex.php%2Fbiblioteca-virtual%2Fpresentaciones-y-diapositivas%2Fcategory%2F17-traumatologia-y-reumatologia%3Fdownload%3D82%3Apielreumato&usg=AFQjCNHhDVEO82kl_tQAGBUxmgEbJ0hOJA&sig2=QCNjgcsfll4k_G4i12iZQA
3. http://www.ecured.cu/Colagenopat%C3%ADa

TUMORES RENALES

Los tumores renales son un conjunto de células que afectan al riñón, donde las células aumentan de una forma anormal.
Existen varias formas de clasificarlos, en la cual destaca la agrupación de acuerdo al origen. En esta clasificación podemos encontrar;
  • Tumores derivados del epitelio tubular.
  • Tumores derivados del estroma.
  • Tumores derivados del urotelio, donde diferenciamos el carcinoma de células transicionales, carcinoma escamoso y adenocarcinoma.
Los síntomas más frecuentes son: sangrado en la orina, dolor en la espalda, piernas y tobillos hinchados, disminución de los glóbulos rojos, pérdida del apetito y por consiguiente da lugar a una pérdida de peso, aumento de la temperatura corporal, entre otras.

En cuanto al tratamiento que debemos usar para combatirlo, destacan; la cirugía, radioterapia y quimioterapia. Pero, en los tumores que están relacionados con el hígado también encontramos el tratamiento médico, inmunoterapia y terapia dirigida.

Fuentes:

Displasia broncopulmonar

La displasia broncopulmonar es una enfermedad  pulmonar crónica típica de aquellos bebes que nacieron muy pronto y necesitaron de un respirador artificial durante sus primeras semanas de vida.

Podemos detectar que un bebé padece esta enfermedad cuando observamos que la piel del pequeño se vuelve cianótica. Además, estos niños suelen tener mucha tos acompañada de una gran dificultad para respirar, por lo que respirarán muy acelerados.

Por otro lado, cuando nos tememos que un bebé padece displasia broncopulmonar podemos realizarle una radiografía de tórax, que es totalmente indolora para el pequeño, o llevar a cabo una gasometría arterial, la cual si supone un dolor extra  ya que pinchar una arteria es realmente doloroso pero nos da resultados muy fiables.

El tratamiento al que tendremos que someter a estos bebés una vez diagnosticados es variado pero podemos resumirlo en corticoides, broncodilatadores, oxigenoterapia y alimentación a
través de una vía nasogástrica puesto que el esfuerzo que tienen que realizar para respirar es muy elevado y necesitan un mayor aporte de calorías y nutrientes.

Finalmente, la mayoría de estos pacientes sobreviven pero hay que destacar que muchos pueden acarrear grandes problemas pulmonares durante el resto de su vida.

Fuentes:

  1. https://www.nlm.nih.gov/medlineplus/spanish/ency/article/001088.htm
  2. http://kidshealth.org/parent/en_espanol/embarazo/bpd_esp.html#